webmaster, 16 juli 2009
Zuid-Afrika , Port Alfred!

Terug in NL

Het is voorbij, ik ben terug in Nederland. Ik lig op een tuinkussen achter het huis, met Donja naast me, weer in m’n oude leventje, maar het went (nog) niet. Elke 5 minuten schieten m’n gedachten nog terug naar Afrika en het lijkt alsof ik pas nu echt besef hoe geweldig het daar was.

De terugreis verliep prima. In het busje naar PE, inchecken (geen overtollige kilo’s ) en vliegen naar Johannesburg. Daar heb ik Naomi nog gezien, was echt super! Nog gezellig 2 uur zitten kletsen en haar m’n mini-helicopter, speciaal voor haar gekocht, gegeven. Naomi is echt een wereldwijf! Ik hoop dat ze snel naar Nederland komt. Daarna begonnen aan de lange vlucht naar NL, bloedheet in het vliegtuig en uit m’n broek gescheurd, maar veilig en wel in London aangekomen. Vanaf daar, na een opfrisronde, terug naar Amsterdam Schiphol, wel een beetje zenuwachtig om iedereen weer te zien. Al voordat ik m’n koffer had, stonden ze al voor het raam te zwaaien, Marloes met een bord “Ik zoek mijn mormeltje!” Eenmaal door de deuren volgden omhelzingen en zoenen en een groot spandoek van Nicol, Mel en Rem! Blij iedereen weer te zien! Na een kop koffie met z’n allen in een busje naar huis, Anne achter het stuur, Linda met de trein.. Ik had niet alles meteen door.. Onderweg tegen Sander aangehangen, kon niet van ‘m afblijven! Boswandeling en bier werd genuttigd en voordat ik het wist waren we alweer in Haaksbergen. Waar nóg een spandoek hing! Ik liep een rondje om en door het huis, weinig veranderd, maar toch voelde het vreemd. Na een overheerlijke douche, films en foto’s laten zien aan iedereen die ondertussen binnen gestroomd was. Na het eten de souveniertjes uitgedeeld, volgens mij was iedereen er wel blij mee. Toen kwamen de oma’s en opa, blij ze weer, en naar omstandigheden, gezond weer te zien! ’s Avonds goed aan de rosé gezeten met Linda, vet gezellig, en rond half 3 eindelijk weer naast Sander in bed liggen!

Ondertussen ben ik alweer vier dagen thuis, maar helemaal gewend is het nog niet. Wat ik ook vertel, niemand zal ooit begrijpen hoe het echt was. Dat kan en neem ik niemand kwalijk, maar het is wel lastig. Townships kun je niet omschrijven, die moet je zien.. De mentaliteit van Zuid-Afrikanen kun je niet omschrijven, die moet je voelen..

Hoe dan ook, ik kijk terug op een geweldige tijd! Afrika was écht een droom, die nu is uitgekomen.. Het ging snel, té snel, maar volgens mij heb ik wel alles eruit gehaald wat erin zat. Wat niet betekend dat ik nooit weer terug ga, dat is zeker wel de planning!

Lieve mensen, bedankt voor het volgen van mijn verhalen en het plaatsen van de reacties, de mailtjes, smsjes, krabbels en kaartjes. Ik ben druk bezig mijn foto’s (4500 om precies te zijn) uit te zoeken om er een mooi fotoboek van te maken! Zodra dat klaar is kom ik natuurlijk bij iedereen langs om deze trots te laten zien!

Zuid-Afrika was, is en blijft GE-WEL-DIG!

De laatste Koess,
Anke.

Anke in Zuid-Afrika bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl